Sekcja bioróżnorodność

 

Wspierają nas

Społeczność

 

Najnowsze komunikaty »

Spotkanie audytoryjne w dniu 21.12.2017 r.

Spotkanie audytoryjne w dniu 21.12.2017 r.

Spotkanie w Auli  Collegium Novum PWSZ w Kaliszu w dniu 21.12.2017 r. o godz.16:00 będzie oczywiście poświęcone Świętom Bożego Narodzenia. Pani Małgorzata...

 
Chór UTW”Calisia” śpiewa kolędy

Chór UTW”Calisia” śpiewa kolędy

W dniu 20.12.2017 r. nasz Chór wystąpi w DPS przy ul .Cegielnianej w Kaliszu z wiązanką kolęd z okazji nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia.

 
Sekcja rękodzieło zaprasza na dwa wydarzenia

Sekcja rękodzieło zaprasza na dwa wydarzenia

Od 12 grudnia do 30 stycznia 2018 r. w Książnicy Pedagogicznej przy ul. Kordeckiego Sekcja Rękodzieła Artystycznego prezentuje ozdoby świąteczne. Serdecznie...

 
 

Wybrane prace

Sprawozdanie z wycieczki Sekcji Bioróżnorodności do Gołuchowa

22 listopada 2017 r. z 23 osoby z Sekcji Bioróżnorodności ( z grupy I i grupy II ) pojechało na wycieczkę do Gołuchowa, gdzie odbyły się zajęcia edukacyjne w Ośrodku Kultury Leśnej. Po przyjeździe na miejsce spotkaliśmy się z przewodnikiem panią Alicją Antonowicz   i udaliśmy się do Sali dydaktycznej w… Czytaj więcej Sprawozdanie z wycieczki Sekcji Bioróżnorodności do Gołuchowa

Posted in Sekcja bioróżnorodność | Tagged | Możliwość komentowania Sprawozdanie z wycieczki Sekcji Bioróżnorodności do Gołuchowa została wyłączona

Spotkanie sekcji BIORÓŻNORODNOŚCI – grupy I z dietetykiem

Dnia 22 listopada 2017r. odbyło się spotkanie sekcji Bioróżnorodności grupa I z koleżanką Dorotą Okoń – specjalistą dietetyki i planowania żywienia. Temat spotkania brzmiał: Dieta seniorów w okresie jesienno-zimowym. Spotkanie odbyło się w siedzibie UTW przy ul. Targowej Przy pięknie nakrytych stołach, udekorowanych produktami, które powinny stanowić podstawę diety seniorów… Czytaj więcej Spotkanie sekcji BIORÓŻNORODNOŚCI – grupy I z dietetykiem

Posted in Sekcja bioróżnorodność | Tagged | Możliwość komentowania Spotkanie sekcji BIORÓŻNORODNOŚCI – grupy I z dietetykiem została wyłączona

Lista członków grI

BIORÓŻNORODNOŚĆ – grupa  I SEMESTR   I    2017 / 2018   Starosta – Jadwiga  Gałach      Andrzejczak Helena Baran Maria Bartosik Wanda Bednarek Danuta Brewka Janina Jaworska Halina Galuba Barbara Gaweł Sabina Gałach Jadwiga Główczyńska Gorina Harabasz Krystyna Henke Krystyna Hrywniak Elżbieta Jeż Alina Karpińska Zofia Kłokocka Ewa Konarkowska Grażyna Krauze… Czytaj więcej Lista członków grI

Posted in Sekcja bioróżnorodność | Możliwość komentowania Lista członków grI została wyłączona

SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

Spotkanie odbyło się 14 grudnia 2016 r. w  Książnicy Pedagogicznej w Kaliszu, przy ul. Kordeckiego Podstawowym tematem spotkania było wysłuchanie wykładu przedstawicieli firmy KAWON z Gostynia, na temat : „ Sekrety przyrządzania i picia herbat owocowych i ziołowych” Spotkanie w którym wzięło udział 27 osób, połączone było z degustacją herbat… Czytaj więcej SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

Posted in Sekcja bioróżnorodność | Tagged , | Możliwość komentowania SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI została wyłączona


SPRAWOZDANIE ZE  SPOTKANIA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

 Spotkanie odbyło się 13 stycznia 2017 r. w  Książnicy Pedagogicznej w Kaliszu, przy ul. Kordeckiego

baner

Podstawowym  tematem  spotkania w  którym wzięło udział  35 osób , było wysłuchanie wykładu  koleżanki Marii Górskiej ,  na  temat :  

„Kapusta  dobra na wszystko”

Spotkanie połączone  było  z degustacją  soków  świeżo   wyciskanych z  różnych  rodzajów  kapusty  oraz   innych  warzyw  i   owoców.

Z ciekawego wykładu  koleżanki Marii Górskiej dowiedzieliśmy się o zaletach używania  soku  ze   świeżej kapusty i  liści  z  kapusty   na wiele  różnych  dolegliwości .

Kol. Maria Górska w trakcie wykładu

Kol. Maria Górska w trakcie wykładu

Działanie soku ze świeżej kapusty

Sok ze świeżej kapusty najlepiej zrobić za pomocą sokowirówki i pić zaraz po odcedzeniu.

Na co pomaga?

  1. Na choroby wrzodowe żołądka oraz dwunastnicy i to tak skutecznie, że potrafi odsunąć operację.
  2. Na nieżyt żołądka z niedokwaśnością
  3. Na zapalenie jelita grubego. Hamuje w nim wzrost polipów dzięki zawartości kleistego śluzu roślinnego, siarki i soli potasowych
  4. Na anemię
  5. Na choroby płuc i układu oddechowego

Przy stanach zapalnych i chorobie wrzodowej żołądka należy rano przygotować kilka filiżanek soku, który będziemy pić przed każdym posiłkiem co najmniej przez 21 dni. Sok powinien być ciepły. Natomiast przy anemii warto pić większą dawkę, czyli regularnie od jednej do dwóch szklanek dziennie. Z kolei w chorobach płuc i układu oddechowego, kaszlu, katarze i chrypce należy pić sok ze świeżej kapusty, wzbogacony np. miodem. Przy schorzeniach gardła płukanie świeżym sokiem oczyszcza je i łagodzi stany zapalne.

Kapusta jest ceniona także ze względu na walory zdrowotne i smakowe oraz niskokaloryczność. 100 g zawiera tylko 29 kcal. Słodka kapusta i kapuśniak ugotowany bez mięsa i tłuszczu okazują się rewelacyjnym środkiem odchudzającym.

Znajdujące się w niej witaminy z grupy B, witamina C, PP, K i U zwana przeciwwrzodową, związki siarki, błonnik i enzymy pobudzają trawienie i skutecznie czyszczą organizm z produktów przemiany materii i toksyn. Trzeba tylko poszukać lekkostrawnych przepisów na bazie kapusty i włączyć je do jadłospisu, co pomoże skuteczniej dbać o zdrowie i sylwetkę.

Lecznicze działanie liści  kapusty

Jak powiedział jeden z lekarzy, kapusta jest jedynym warzywem, które zwalcza źródło choroby i skutecznie leczy jej skutki. A jej lecznicze właściwości potrafią czasami świat medyczny wprawić w zdumienie.

Okłady z liści kapusty   stosowane  są na  :

  1. Przy zapaleniu skóry i jej podrażnieniach
  2. Przy gangrenie i skaleczeniach,
  3. Przy zainfekowanych ranach i ukąszeniach,
  4. Przy ospie, różyczce i półpaścu…………..

Lekarze uważają, że dokładne opisanie samych tylko właściwości leczniczych kapusty zajęłoby przynajmniej kilka książek.

Jak należy zrobić kompres

Świeże, zewnętrzne, ciemnozielone liście kapusty dokładnie myjemy, odcinamy zgrubienia, żeby liść był płaski. Następnie dosyć mocno wałkujemy liście butelką lub wałkiem do ciasta, by zrobiły się miękkie i puściły trochę soku. Ogrzewamy je w gorącej, ale nie gotującej się wodzie. Kładziemy na chore miejsce kilka liści i zawiązujemy dość mocno bandażem. Opatrunek zmieniamy raz na dobę, rano lub wieczorem.

Pracujący we francuskim szpitalu Romans w Drôme  , lekarz dr H. Blanc już  w XIX wieku pisał, że „przy zastosowaniu takich metod leczenia wyzdrowienie jest bardziej pewne niż przy innych farmakologicznych sposobach. Sok ze zmiażdżonych liści wnika do skóry i eliminuje przyczyny choroby oraz jej skutki”. Udowodnił on, że takich właściwości, jakie w tym zakresie posiada kapusta, nie ma żadne inne warzywo. Poza tym medycznie potwierdzono również i to, że jej liście skutecznie wyciągają z organizmu tzw. trucizny chorobowe.

Co jeszcze kurują liście  świeżej  kapusty?

Kompresy z odpowiednio przygotowanych liści kapusty można stosować w różnego rodzaju zainfekowanych ranach, czyrakach, ropnych zapaleniach, krostach, wysypkach, stłuczeniach, a także przy oparzeniach skóry, egzemie, opryszczce, trądziku i odmrożeniach. Łagodzą stany zapalne ospy i różyczki oraz półpaśca. Okłady są również skuteczne podczas zapalenia oskrzeli, bolesnych menstruacjach czy nawet i w stanach zapalnych macicy. Gdy cierpimy na bóle głowy, kładziemy na czoło i kark kilka liści na dwie, trzy godziny. Można zrobić sobie kompres na całą noc. Liście kapusty uśmierzają też bóle zębów. Warto je ponadto stosować przy bólach reumatycznych, ale wtedy trzeba kilka liści gotować przez dwadzieścia minut z dwiema cebulami i jedną łyżką otrębów w bardzo małej ilości wody, którą powoli odparowujemy. Wszystko układamy na gazie, zawijamy i ciepłe kładziemy na bolące miejsce. Pamiętajmy, im świeższe mamy liście, tym  skuteczniejszego ich działania możemy oczekiwać.

Zdrowotne właściwości kapusty kiszonej

Powszechnie wiadomo, że kiszona kapusta jest bogatym źródłem witaminy C i bakterii Lactobacillus. W okresie zimowym, kiedy jest mniej świeżych owoców i warzyw, warto jeść jej jak najwięcej. Jako wyjątkowo bogate źródło witamin C, K, z grupy B, żelaza, potasu, błonnika i wapnia, jest skutecznym środkiem na wzmocnienie organizmu w okresie jesienno-zimowym. Potrafi odeprzeć ataki przeziębienia i grypy. Niszczy również groźne wirusy i bakterie (wystarczy chociażby wymienić gronkowca złocistego czy prątki gruźlicy).

Pobudza przemianę materii, pomaga w budowie tkanki łącznej, wzmacnia mięsień sercowy, przyspiesza wykorzystywanie żelaza w organizmie, reguluje przemianę tłuszczów i obniża poziom cholesterolu oraz cukru, uodparnia na sytuacje stresowe.

Sok z kiszonej kapusty jest traktowany jako napój witaminowy pobudzający trawienie i apetyt oraz wzmacniający system odpornościowy.  A to dlatego, że ma więcej witaminy C niż same liście. Poza tym łagodzi uporczywy kaszel, pobudza soki trawienne, dotlenia organizm. Reguluje pracę śledziony, wątroby, pęcherzyka żółciowego. Wykazuje właściwości lecznicze przy reumatyzmie, arteriosklerozie i żylakach odbytu. Doskonale oczyszcza organizm. Dlatego też zaleca się picie soku z kiszonej kapusty na czczo i wieczorem, pół godziny po kolacji.

W przypadku wrzodów żołądka trzeba postępować bardzo ostrożnie i warto sok rozcieńczyć w proporcji:  1 : 6 (na jedną łyżkę soku bierzemy sześć łyżek wody). Roztwór należy pić kilka razy dziennie po jednej łyżce, a w przerwach zjeść łyżkę świeżego twarogu.

I jeszcze jeden przepis leczniczy. Kiszoną kapustę należy odcisnąć, zmieszać z posiekaną cebulą, kminkiem i olejem w takich proporcjach, jakie smakowo lubimy. Jemy na czczo tyle, ile możemy. Bardzo pomaga chorym na szkorbut, dolegliwości żołądkowe i przy anemii.

Błonnik z kapusty reguluje pracę jelit. Ponadto kapusta poprawia pracę serca ze względu na zawartość soli potasowych. Podawana profilaktycznie jako surówka, lekko duszona z małą ilością wody i oleju, z kminkiem i owocami jałowca, zjadana w umiarkowanych ilościach działa profilaktycznie, zapobiegając wielu chorobom. Ze względu na wysoką zawartość witaminy C, uważanej za ważny przeciwutleniacz, należy częściej zjadać ją surową niż jako bigos czy z zasmażką, ponieważ w takiej postaci odtruwa organizm z toksyn, pomagając wydalić nadmiar płynów, i hamuje skutecznie rozwój chorób nowotworowych.

Kapusta  upiększa i odmładza

Stosunkowo duża zawartość siarki w kapuście sprawia, że nasze włosy, cera i paznokcie bardzo zyskują dzięki regularnemu jej jedzeniu. Natomiast okłady z liści świeżej kapusty położone na pół godziny na twarz znakomicie oczyszczają skórę, poprawiają i aktywizują krążenie krwi, wchłaniają też skupiska tłuszczu z tkanki podskórnej. Słowem, pobudzają wzrost komórek i w rezultacie działają odmładzająco.

Kto powinien unikać nadmiernego jadania kapusty

Osoby wrażliwe, mające tendencję do wzdęć powinny unikać kapusty gotowanej z tłustym mięsem, natomiast chore na tarczycę – surowej. Surowa bowiem może być źródłem substancji wolotwórczych, które blokują przyswajanie jodu. Uważajmy też, by surowej nie jeść zbyt dużo, ponieważ zmniejsza wchłanianie żelaza w przewodzie pokarmowym. U osób mających delikatną, wrażliwą skórę może wywołać podrażnienia, ale tylko wtedy, gdy kontakt z nią będzie długotrwały i częsty.

PRZEPISY

Sok ze świeżej kapusty:

Na przyspieszenie gojenia się wrzodów żołądka i dwunastnicy. Bardzo świeżą kapustę szatkujemy na drobne cząstki i wyciskamy w sokowirówce. Można wzbogacić smak, dodając sok z jabłek i selera. Doprawiamy odrobiną soli i cukru.

Przepis na kiszoną czerwoną kapustę:

5 kg kapusty czerwonej,

1/2 kg marchwi,

5 jabłek winnych,

łyżka cukru,

8 łyżek soli,

łyżeczka kminku,

łodyga kopru,

a także słoje z zakrętkami i duże naczynie, w którym wymieszamy dokładnie wszystkie składniki.

Kapustę szatkujemy, jabłka kroimy w ósemki razem ze skórką, usuwamy gniazda nasienne. Ucieramy marchew na tarce z dużymi oczkami. Kapustę z marchwią wkładamy do miski, posypujemy kminkiem, solą, cukrem i posiekanym koprem. Wkładamy to do słoików i przekładamy jabłkami. Uwaga! Słoiki zapełniamy tylko do 3/4 ich wysokości i ustawiamy w chłodnym pomieszczeniu. Po 5-7 dniach będzie się już nadawać do jedzenia.

Przepis na kiszoną  białą  kapustę

2 kg kapusty,

25 dag marchwi,

15 dag cebuli,

pół  łyżki kminku,

5 łyżek stołowych soli

Po odcięciu zewnętrznych liści szatkujemy ją  w wąskie paski. Cebulę kroimy w cienkie plastry, a marchew ucieramy na tarce z dużymi oczkami. Potem wszystko w większym naczyniu mieszamy razem, dodając kminek i sól. Następnie do wyparzonego garnka kamiennego lub dużego szklanego słoja kładziemy warstwami i dokładnie, nie szczędząc sił, ubijamy. Potem przykrywamy talerzykiem i obciążamy kamieniem. Po kilku dniach drążymy otwory i uwalniamy gazy. 

Uwaga! Później możemy  ułożyć kapustę w mniejszych słojach które  ustawiamy w chłodnym pomieszczeniu. Po 5-7 dniach będzie się już nadawać do jedzenia.


 

SPRAWOZDANIE Z WYJAZDU EDUKACYJNEGO DO OŚRODKA KULTURY LEŚNEJ  W GOŁUCHOWIE

 Wyjazd edukacyjny  odbył się 07.12.2016 r. Udział w nim wzięło 16 osób.

 

W  Ośrodku  Kultury  Leśnej przywitała nas  Pani  Alicja  Antonowicz, która  w  tym  dniu była  naszą  edukatorką  i  przewodniczką  .

Dowiedzieliśmy  się  od  niej, że  edukacja prowadzona w Ośrodku Kultury Leśnej w Gołuchowie przygotowuje społeczeństwo polskie do wypełniania zadań związanych z ochroną środowiska i dziedzictwa przyrodniczo-kulturowego w naszym kraju. Szczególnie istotne jest poznawanie zasad zrównoważonego rozwoju, który na równi docenia aspekty przyrodnicze, społeczne oraz gospodarcze i kulturowe, realizowane w bezpośrednim kontakcie z naturą , co daje najlepsze efekty. Prowadzone w Ośrodku nauczanie koncentruje się wokół pytań o wpływ człowieka na środowisko oraz jego znaczenie dla przyszłych pokoleń.

Pani  Alicja  przekazała  nam,  że  Ośrodek Kultury Leśnej w  Gołuchowie, jest  jedynym tego  typu  obiektem w  Polce  i  dysponując dobrze przygotowaną bazą do realizacji zajęć rozwijających wiedzę i umiejętności z zakresu poznawania i interpretacji środowiska przyrodniczego, stwarza możliwości dla zorganizowanego jak i samodzielnego jej zdobywania. Uczestnicy zajęć edukacyjnych w  Ośrodku , mają  możliwość uczenia się postaw proekologicznych i sposobów przeciwdziałania zagrożeniom związanym z rozwojem cywilizacyjnym człowieka. Zapoznają się ze sposobami i potrzebami ochrony rodzimej flory i fauny. Kształtują w sobie wrażliwość na piękno i szacunek dla dorobku polskiego leśnictwa i kultury leśnej w naszym kraju, potrzebę ochrony różnorodności biologicznej w lasach, znajomość praw natury oraz sposobów niekonfliktowego korzystania z lasu.

Z  nami  Pani  Alicja  Antonowicz  przeprowadziła  zajęcia  edukacyjne  na  temat :„Zielona fabryka może się uszkodzić”

Podczas godzinnych  zajęć poznaliśmy  warunki prawidłowego przebiegu fotosyntezy. Prowadziliśmy obserwację mikroskopową zdrowego i uszkodzonego liścia oraz wyciągaliśmy wnioski na temat czynników ograniczających lub uniemożliwiających fotosyntezę. Pani  Alicja zwróciła  naszą  uwagę na skutki zanieczyszczeń i potrzebę odpowiedzialnej postawy człowieka wobec przyrody.

 

Po  zajęciach  w  budynku Obory  obejrzeliśmy wystawy   prezentowane  w  obiektach   Powozownia  i  Owczarnia, które  połączone są ze  sobą  przeszklonym  pasażem.

Najpierw  pod  przewodnictwem  Pani  Alicji  Antonowicz obejrzeliśmy  stałą  wystawę  w  Owczarni  prezentowaną  jako „Technika leśna” .  Na powierzchni  ponad  1000m² zgromadzone  są  tu  eksponaty obrazujące sposoby zagospodarowania i użytkowania lasu. Poznaliśmy  narzędzia i maszyny używane w hodowli, ochronie i użytkowaniu lasu. Znajdują się tu zarówno proste narzędzia, jak i maszyny i urządzenia wieloczynnościowe, związane z mechanizacją prac w leśnictwie. Na wystawie techniki uwagę zwracają makiety dawnego przemysłu leśnego. Dzięki nim dowiedzieliśmy  się, jak w dawnych czasach produkowano węgiel drzewny, smołę, dziegieć, potaż, terpentynę, kwas drzewny i sadzę. Obejrzeliśmy również ekspozycję surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w postaci artykułów zielarskich, kosmetycznych, owoców runa leśnego oraz dziczyzny.

W  Powozowni    obejrzeliśmy  wystawę  pod  tytułem :   „Spotkanie z lasem” .Na wystawie tej  las jest ukazany jako zjawisko geograficzne, ekologiczne, botaniczne oraz jako obiekt ochrony przyrody. Wystawie towarzyszą dwie dioramy lasu: grąd środkowoeuropejski w aspekcie wiosennym  z  możliwością  wysłuchania  głosów  ptaków i zwierząt  co  te  zrobiliśmy  , oraz świerczyna borealna w aspekcie zimowym. Zapoznaliśmy  się  też  z  gatunkami leśnymi z „Polskiej Czerwonej Księgi”. Zobaczyliśmy  tutaj 256 gatunków roślin, zwierząt i grzybów zagrożonych wyginięciem w środowisku przyrodniczym Polski. Gatunki z „Czerwonej Księgi” eksponowane są na siedmiu stoiskach, zgodnie z siedmioma kategoriami zagrożenia flory i fauny.

Następnie   udaliśmy  się do  obiektu  Oficyna  , po  którym,  po krótkim odpoczynku  w  kawiarni, również  oprowadzała  nas  Pani  Alicja. Obejrzeliśmy  stałe ekspozycje zatytułowane „Kulturotwórcza rola lasu” i „Dzieje leśnictwa w Polsce”. Obejrzeliśmy tutaj liczne przykłady dzieł sztuki, których przewodnim tematem jest las. W odrestaurowanych, pięknie zdobionych pomieszczeniach podziwialiśmy malarstwo XIX i XX w. (m.in. obrazy Michała Wywiórskiego i Juliana Fałata), grafikę i rzemiosło artystyczne, a także prace rzeźbiarskie artystów profesjonalnych i amatorów. 

Ozdobą tej ekspozycji są modele mielerzy, dziegciarni, komięgi, barci leśnej oraz modele dawnych mundurów leśnych. Ponadto eksponowane są tu archiwalne mapy, operaty leśne, zabytki piśmiennictwa leśnego, pamiątkowe fotografie oraz medale i sztandary.

Nasz  podziw  wzbudziły  dzieła artystyczne współczesnych twórców, dla których las stanowi ważną inspirację artystyczną.

Sądzę, że  to  był  udany  wyjazd.

Sprawozdanie przygotowała :  Jadwiga Gałach

Zdjęcia :  Alicja Antonowicz, Jadwiga Gałach,


 

SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA

SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

 

Spotkanie odbyło się 17 listopada 2016 r.

w Książnicy Pedagogicznej w Kaliszu, przy ul. Kordeckiego

baner

Podstawowym tematem spotkania było wysłuchanie wykładu Pana Piotra Gorzelańczyka – właściciela pasieki w Żernikach w gminie Blizanów, na temat :

„Rola pszczół dla zachowania bioróżnorodności”

1

Poniżej przedstawiam najciekawsze fragmenty wykładu :

 

Pszczoły towarzyszą człowiekowi niemal od zarania dziejów. Choć pierwsze pisane źródła wspominają o nich w późnej starożytności, są niepisane dowody na to, że człowiek czerpał od pszczół miód dużo wcześniej.

Świadczyć o tym mogą naskalne malowidła, jakie odnaleziono w hiszpańskich jaskiniach. Przedstawiają one rysunki postaci ludzkich, które wybierają miód z gniazda pszczół. Z biegiem lat, a raczej stuleci i tysiącleci rabowanie pszczół przestało być tak barbarzyńskie, a ludzie nauczyli się żyć obok pszczół w zgodzie.

Zanim człowiek udomowił pszczołę i zaczął ją traktować jak zwierzę hodowlane, pozyskiwanie miodu wyglądało nieco inaczej. Tysiąc lat temu doskonale rozwijało się bartnictwo, czyli dość prymitywna hodowla pszczół w sztucznie wytwarzanych w drzewach dziuplach, czyli barciach.

Zwyczaje pszczelarzy

Z życiem pszczelarza i rodziny pszczelej związana była bogata obrzędowość. Należało zawiadamiać pszczoły o wydarzeniach rodzinnych pszczelarza – radosnych i smutnych. Źródła pisane, głównie kroniki niemieckie oraz dokumenty kościelne, stwierdzają, że pszczoły traktowano z dużą atencją, zwracając się do nich w przypadku wyjazdu słowami „pszczółki, Wasz pan pożegnał Was, pozostańcie w zdrowiu”. Życzenia przekazywano pszczołom z okazji Nowego Roku, Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Bartnicy rozpoczynając dzianie barci czynili najpierw znak krzyża na piersi, a potem taki sam na drzewie. Przyjął się zwyczaj poświęcania pasieki lub boru bartnego. Przy tej okazji wręczano krążek wosku na świece do kościoła.

Istniał zwyczaj zawiadamiania pszczół o końcu zimy. W dniu Św. Pawła (2 marca) pukano w ul, a słyszany szum rodziny świadczył o przezimowaniu pszczół. Nad pasiekami mieli czuwać święci Ambroży, Antoni, Bartłomiej, upostaciowani w figuralnych ulach, które można oglądać w zbiorach muzealnych. Praktykowano zwyczaj smarowania wylotków sadłem wilczym, bądź niedźwiedziem. Ule przystrajano w odpowiednie wstążki lub wianki kwiatów i wypowiadano odpowiednie zaklęcia.

Wśród mieszkańców wielu regionów Polski istnieje do dzisiaj przekonanie, że pszczoła nie zdycha lecz umiera. Każdy kto zabijał pszczołę obciążał siebie grzechem. Zadośćuczynieniem była kara woskowa. Dlatego też uśmiercanie rodzin pszczelich zlecano kupcom żydowskim lub wędrownym cyganom. Prawo magdeburskie regulowało wiele zagadnień z pszczelarstwa. Pszczelarz, który „nasyłał pszczoły”, „przymuszał” lub „pędził na żer” był karany chłostą.

Pan Piotr Gorzelańczyk w swojej pasiece w Żernikach

 

 

baner3Specjaliści od zapylania

Pszczoły to jedyne na świecie zwierzęta wyspecjalizowane w zapylaniu. Biorąc pod uwagę, że w naszej szerokości geograficznej prawie 80% roślin to gatunki owadopylne, rola jaką pełnią te owady trudna jest do przecenienia. Gatunki owadopylne, czyli takie do których zapylenia niezbędna jest obecność owadów, są od pszczół w znacznym stopniu uzależnione. Bez zapylenia rośliny te nie wydawałyby nasion (lub w bardzo niewielkim stopniu)i nie mogłyby się rozmnażać. Zależność ta jest jednak wzajemna, a korzyść obopólna, gdyż pszczoły odżywiają się wyłącznie pokarmem kwiatowym-pyłkiem i nektarem. Same jedzą nektar, a pyłkiem i nektarem wykarmiają larwy.

No tak, ale co do tego mamy my-ludzie? Chciałoby się rzec, a co nas to właściwie obchodzi? Czy nasze życie też jest zależne od zapylaczy?

Otóż odpowiedź brzmi: tak!

Pszczoły zapylają całe plantacje roślin użytkowych: olejodajnych, pastewnych, warzyw, krzewów i drzew owocowych oraz całą masę roślin dziko żyjących. Polepszają jakość plonów, ale przede wszystkim zwiększają ich ilość nawet o 80%! Dla przeciętnego człowieka oznacza to, że tak zwyczajne i obecnie łatwo dostępne owoce i warzywa, bez pszczół mogłaby stać się nie lada luksusem. Towar, który mamy na wyciągnięcie ręki stałby się dobrem dla wybrańców. Gospodarka żywnościowa, w tym sadownictwo i rolnictwo ległoby w gruzach, a to wszystko za sprawą braku tak małego, nieznaczącego wydawać by się mogło, stworzenia jak pszczoła. A kto nie lubi smaku świeżych truskawek? Co warte byłoby lato bez słodkich malin czy soczystych jabłek? A sałatka z pomidorów…?

Pszczoła miodna jest owadem cenionym na całym świecie – można ją spotkać pod każdą szerokością geograficzną. Warunkiem jej występowania są kwitnące kwiaty. Choć poszczególne gatunki pszczół mogą nieco różnić się od siebie, ich ogólna budowa i zasady funkcjonowania organizmu są jednakowe, bez względu na gatunek. Każda pojedyncza pszczoła to doskonały, wspaniale przemyślany przez naturę mechanizm, w którym każdy, nawet najdrobniejszy element ma swoje zadanie do wykonania.

Budowa zewnętrzna
Pszczoła miodna ma długość około 12-15 mm, a jej waga wynosi około 100 mg. Czas jej życia nie jest imponujący. Pszczoły wygryzające się na wiosnę żyją około 36-40 dni. Nieco dłużej mogą przeżyć pszczoły wygryzające się jesienią – wtedy żyją około 6-9 miesięcy. W budowie zewnętrznej pszczoły, podobnie jak u wszystkich innych owadów, wyróżnia się trzy części: głowę, tułów i odwłok. Od zewnątrz jej ciało okrywa stwardniały oskórek, którego poszczególne części połączone są giętkimi elastycznymi błonami. Dzięki temu pszczoła ma możliwość znacznego wyginania się, co ułatwia jej poruszanie się i codzienną pracę.

3

 

Jeżeli przyjrzymy się pszczole z bliska, możemy zauważyć, że jej ciało nie jest gładkie, tylko pokryte różnego rodzaju włoskami. Jest ich kilka rodzajów i każdy z nich ma swoje zadanie do wykonania. Na odnóżach znajdują się włoski i szczecinki, których zadaniem jest zbieranie pyłku kwiatowego oraz czyszczenie ciała. Są też włoski puste w środku, które połączone są zakończeniami nerwowymi – to specjalne zmysły czucia pszczół. Owłosienie pszczół jest pomocne przy wstępnej ocenie wieku pszczół – z biegiem czasu włoski się wycierają, przez co pszczoła przybiera ciemniejszą barwę. Młode pszczoły są dużo jaśniejsze – im są starsze, tym bardziej ciemnieją
Przednia część ciała pszczoły, czyli głowa jest przede wszystkim siedliskiem wielu narządów zmysłu. Po bokach głowy znajdują się mocno osadzone duże oczy, które są dobrze widoczne, gdy przyjrzymy się pszczole z bliska. Każde oko składa się z kilku tysięcy fasetek w kształcie sześciokątów. Są to maleńkie oczka, między którymi znajdują się jeszcze trzy przyoczka, czyli oczy proste. Tak złożony narząd wzroku sprawia, że pszczoła równie dobrze widzi przedmioty położone blisko, jak i te znajdujące się w pewnej odległości. Pszczoła świetnie widzi zarówno w pozycji nieruchomej, jak i podczas lotu. Co więcej, jej rewelacyjny narząd wzroku pozwala na odnalezienie drogi do ula nawet po zapadnięciu zmroku. Warto o tym pamiętać, aby nie stanąć na jej drodze w ciemności – spotkanie takie może zakończyć się dosyć boleśnie.

 

 

 

Taniec pszczół

Najbardziej charakterystyczną formą porozumiewanie się pszczół jest taniec , zwany również mową pszczół. Zjawisko to polega na regularnie powtarzających się ruchach pszczół po przestrzeni plastra . Pszczoła przywołuje inne osobniki i wraz z nimi , kończynami wykonuje te same czynności , uderzając w brzeg plastra. W ten sposób powstaje rezonans magnetyczny rozchodzący się po całym ulu . Taniec informuje osobniki przebywające w gnieździe o wystąpieniu określonego zjawiska . Kreślone w nim krzywe i kąty są dodatkową informacją o położeniu źródła pożytku względem słońca. Kąt pomiędzy kierunkiem tańca a pionem jest równy kątowi pomiędzy kierunkiem lotu do pokarmu a słońcem .

[źródło : portalpszczelarski]

baner1

Co to jest miód i skąd się bierze?

 

Miód, wg dyrektywy Unii Europejskiej 2001/110EC, jest naturalną słodką substancją wytworzoną przez pszczoły (Apis mellifera) z nektaru roślin lub wydzielin owadów wysysających soki z żywych części roślin, które pszczoły zbierają, przebierają przez łączenie ze specyficznymi substancjami własnymi, składają, odwadniają, gromadzą i pozostawiają do dojrzewania w plastrach. Produkt ten może być płynny, lepki, lub skrystalizowany. Miód dzieli się na: nektarowy zwany dalej kwiatowym, oraz miód spadziowy.

Dzięki dużej zawartości cukru prostego glukozy, którą szybko wchłaniamy, miód jest znakomitym pokarmem dla sportowców i wspaniałą odżywką dla serca. Przy osłabieniu mięśnia sercowego zaleca się codzienne spożywanie miodu.

O dobrodziejstwie miodu można przeczytać w zachowanych zapiskach biblijnych i starożytnych notatkach. Miód jako źródło energii i rześkości cenili greccy atleci. Homer określał miód mianem „słodkiej potrawy bogów”, a patron lekarzy Hipokrates i jego uczniowie opracowali (ok. 360-370 lat p.n.e.) ponad 300 przepisów na stosowanie miodu jako lekarstwa. Wiedziano już wtedy, że miód obniża gorączkę i rozrzedza krew oraz wycisza i uspokaja człowieka. Starożytny filozof Demokryt pytany o to, jak w dobrym zdrowiu dożyć sędziwego wieku, odpowiadał krótko: „z zewnątrz olej, a do wewnątrz miód”.

Dojrzały miód, poza wrzosowym, wykręcony z zasklepionych plastrów, jest gęstym płynem. Lany z odkręconego słoika lub łyżki tworzy charakterystyczny stożek.

Dobry miód wrzosowy jest galaretowaty i już dwa dni od wirowania nie wylewa się z odkręconego słoika odwróconego do góry dnem.

 

Miód płynny nazywamy patoką, a po skrystalizowaniu krupcem. Dobry miód powinien się skrystalizować w ciągu 3-4 miesięcy. Nie dotyczy to miodów: akacjowego i spadziowego, które mogą pozostawać w stanie płynnym nawet 12 miesięcy. Oczywiście można i inne miody utrzymać w stanie płynnym przez poddanie procesowi dekrystalizacji. Dobrzy pszczelarze mają do tego specjalne szafy, w których miód trzymają w temperaturze do 40oC nie dłużej niż 48 godzin. W domu miód skrystalizowany można doprowadzić do stanu patoki, trzymając słoik z krupcem w wodzie o temperaturze do 40oC. Dekrystalizacja w wyższej temperaturze źle wpływa na wartość odżywczą i biotyczną miodu. Miód podgrzany do temperatury powyżej 40oC traci właściwości lecznicze i bakteriobójcze. Z tego też powodu herbatę, kawę, przegotowaną wodę czy mleko trzeba lekko ostudzić przed dodaniem miodu, inaczej zniszczymy jego cenne właściwości.

Pszczoły muszą zebrać nektar z kilku milionów kwiatów aby wytworzyć 1 kg miodu. Miody wyprodukowane przez pszczoły z nektaru zebranego z kwiatów nazywamy nektarowymi, a te ze spadzi, wytwarzanej przez mszyce i czerwce, spadziowymi,

– nektar zbierany jest z nektarników kwiatów;

– spadź jest to wydzielina mszyc, które żerują na liściach drzew.

Nektar i spadź zbierane przez pszczoły nazywamy pożytkiem. Robotnice przynoszą go do ula. Tam już pszczoły nielotne przenoszą kilkakrotnie podany nektar z języczka do wola miodowego, wzbogacając go przy tym o enzymy. Tak przygotowany nektar złożony zostaje w komórkach plastra. Następnie odparowywana jest woda do zawartości ok. 17%-20%. Zapobiegnie to w późniejszym okresie fermentacji miodu. Dojrzały miód jest zasklepiany przez pszczoły woskowymi wieczkami. Jeśli w okresie zbierania nektaru pszczoły przynoszą do ula także spadź pszczelarz uzyska ze swoich uli miody mieszane: nektarowo-spadziowe lub spadziowo-nektarowe.

Miód zrobiony przez pszczoły w przewadze z nektaru jednej rośliny nazywamy miodem odmianowym. Jeżeli powstał z nektaru wielu roślin kwitnących w tym samym okresie nazywany jest wielokwiatowym.

miod

Skład miodu

Miód zawiera cukry proste (glukozę i fruktozę), białka, enzymy (inhibinę), kwasy organiczne, olejki eteryczne, witaminy i barwniki. W 100 g miodu znajduje się ok. 5 mg wapnia, 16 mg fosforu, 0.9 mg żelaza, 5 mg magnezu oraz wanad, molibden, nikiel, fluor, bor, kobalt, bar, pallad, wolfram, glin, cynk, cynę i inne mikroelementy. Miód zawiera witaminy: A, B2, C, PP oraz białko typu globulin i albumin. O smaku miodu decydują głównie kwasy organiczne, o jego zapachu – olejki eteryczne, a o kolorze barwniki (flawony, antocjany, karotenoidy, chlorofil). Miody mają szeroką gamę kolorów, poczynając od białego przez kremowy, żółty aż do brązowego, a nawet zielonkawego. Miody jasne są delikatniejsze w smaku, smak ciemnych jest zazwyczaj ostry.

miod2

Rodzaje miodów

Właściwości miodu zależą głównie od tego, z jakich roślin pszczoły zbierały nektar, spadź i pyłek kwiatowy. I tak:

Miód wielokwiatowy, zwany potocznie miodem tysiąca kwiatów, pszczoły wytwarzają z nektarów zebranych z wielu roślin miododajnych kwitnących na polach, w sadach, lasach i na łąkach w tym samym czasie. Miód z kwiatów wiosennych ma jasny kolor, przyjemny zapach i łagodny smak. Miód z nektaru kwiatów letnich jest znacznie ciemniejszy i ma bardziej zdecydowany smak oraz zapach. Dzięki łatwo przyswajalnym cukrom prostym wspomaga mięsień sercowy. Pomocny przy chorobach wątroby i pęcherzyka żółciowego. Osobom uczulonym na pyłki pomaga znosić i uodparniać się na alergie. Ze względu na łagodny smak, miód wielokwiatowy poleca się podawać dzieciom przy leczeniu grypy, przeziębień, chorób dolnych dróg oddechowych, a także zapobiegawczo.

Miód rzepakowy jest w stanie płynnym prawie bezbarwny lub ma barwę lekko słomkową i słaby zapach kwiatów rzepaku. Bardzo szybko krystalizuje, drobne kryształki mają smalcowatą konsystencję oraz białą lub kremową barwę. Dobrze rozpuszcza się w wodzie. Pomocny w leczeniu wątroby, trzustki, nerek, układu pokarmowego, wrzodów żołądka i dwunastnicy. Polecany jest przy leczeniu schorzeń układu krążenia, niewydolności mięśnia sercowego, dusznicy sercowej i miażdżycy. Obniża ciśnienie tętnicze krwi i wyrównuje niedobory potasu w organizmie. Skuteczny także przy przeziębieniach i stanach zapalnych dróg oddechowych. Przyspiesza gojenie ran. W przypadku oparzeń zapobiega tworzeniu się pęcherzy.

Miód akacjowy w stanie płynnym jest jasny. Odznacza się niską aktywnością antybiotyczną. Pomocny w leczeniu wrzodów żołądka, dwunastnicy, zapalenia błony śluzowej oraz stanów kurczowych jelita cienkiego i grubego. Zalecany przy leczeniu nadkwasoty żołądka, zaburzeń przewodu pokarmowego i układu trawiennego. W chorobie wrzodowej przyspiesza regenerację tkanki, odnowę błony śluzowej, usuwanie nadżerek i owrzodzeń. Łagodnie wycisza niepokój wewnętrzny, ułatwia zasypianie, wzmacnia znużony, wyczerpany organizm. Zaleca się wypicie na 2 godziny przed snem szklanki naparu z melisy z łyżką miodu akacjowego. Ze względu na dużą zawartość fruktozy może być stosowany przy niektórych rodzajach cukrzycy.

Miód spadziowy wytwarzają pszczoły z zebranej z drzew i roślin rolniczych wydzieliny produkowanej przez mszyce i czerwce. Wsprzedaży spotykamy najczęściej miody ze spadzi iglastej i ze spadzi liściastej. Różnią się barwą, konsystencją, smakiem, aromatem i szybkością krystalizacji. Są to miody gęstsze od nektarowych i zawierają więcej związków mineralnych, szczególnie potasu, fosforu, chloru, siarki, wapnia, magnezu i żelaza. Charakteryzuje je wysoka aktywność antybiotyczna i bakteriobójcza. Działają antyseptycznie, przeciwzapalnie i wykrztuśnie, wspomagają system odpornościowy człowieka. Polecane są w schorzeniach dróg oddechowych, przewodu pokarmowego, serca, układu krążenia, układu nerwowego, przy zaburzeniach trawienia. Zalecane są osobom pracującym dużo przy komputerze.

 

Miód lipowy w stanie płynnym ma kolor jasnożółty, czasem bursztynowy z zielonkawym odcieniem. Zapachem przypomina kwiaty lipy. W smaku jest pikantny, czasem z lekką goryczką. Działa antyseptycznie, przeciwskurczowo, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, lekko nasennie i uspokajająco, obniża gorączkę. Pomaga w leczeniu grypy, przeziębienia, kaszlu, ostrych i przewlekłych chorobach przeziębieniowych, anginach, zapaleniach zatok obocznych nosa, dróg oddechowych. Zalecany jest przy chorobach dróg moczowych i nerwicach. Odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną.

Miód mniszkowy (z kwiatu mniszka lekarskiego, popularnego mleczu kwitnącego na przełomie kwietnia i maja) ma jasnożółty kolor, krystalizuje szybko, nierównomiernie. Ma wysoką aktywność biologiczną (czy biotyczną). Polecany jest przy chorobach żołądka, zaburzeniach trawienia, chorobach jelit, skurczach żołądka i jelit oraz chorobach wątroby i dróg żółciowych, a także przy niedokrwistości i schorzeniach reumatycznych. Pomocny w stanach wyczerpania psychicznego i fizycznego.

Miód wrzosowy należy do najlepszych miodów nektarowych. Ma barwę brunatno-czerwoną. Krystalizuje dość szybko, przybierając galaretowatą konsystencję w kolorze pomarańczowym lub ciemnobrunatnym. Nie jest zbyt słodki, ma przyjemny zapach wrzosu. Zalecany jest przy chorobach dróg moczowych, prostaty, kamicy nerkowej oraz przy zapaleniu jelit i biegunkach. Zwiększa odporność organizmu i chroni przed rozwojem zakażeń.

Miód gryczany jest najczęściej ciemno-herbaciany lub brunatny. Ma charakterystyczny zapach i ostry smak. Dzięki dużej zawartości rutyny, substancji oczyszczającej naczynia, polecany jest przy miażdżycy, chorobie wieńcowej i nadciśnieniu tętniczym. Sprzyja odbudowe komórek kostnych, wzmacnia układ odpornościowy. Przyspiesza gojenie ran i zrastanie kości. Stosowany jest w leczeniu iprewencji schorzeń układu krążenia powodowanych przede wszystkim występowaniem miażdżycy. Polecany również przy zapaleniach nerek i opłucnej, stanach osłabienia pamięci, leczeniu jaskry, osłabionego wzroku i słuchu.

Miód faceliowy jest jasnożółty, ma przyjemny, delikatny, lekko kwaśny smak. Po krystalizacji staje się jasnokremowy, prawie biały. Zalecany jest przy przeziębieniach i nieżycie żołądka.

Miód malinowy w stanie płynnym jest jasnożółty, a po skrystalizowaniu ma barwę żółtobiałą. Smak ma przyjemny i słodki, azapachem przypomina owoce maliny. Działa napotnie, rozgrzewająco, antyseptycznie i przeciwgorączkowo. Stosuje się go w przeziębieniach, schorzeniach górnych dróg oddechowych, nieżycie żołądka, jelit, niedokrwistości oraz prewencyjnie przy miażdżycy. Wzmacnia układ odpornościowy i wspomaga pracę serca. Ze względu na doskonały smak i łagodność działania polecany jest szczególnie dzieciom.

O innych odmianach miodów można poczytać m.innymi na stronie : http://zwiazek-pszczelarski.pl/ prowadzonej przez PZP.

Pozostałe produkty pszczele

Pyłek kwiatowy jest bardzo wartościowym produktem roślinnym, zawierającym białka, aminokwasy, cukry proste i złożone, tłuszcze, flawonoidy, karotenoidy, witaminy i sole mineralne. W białku pyłku jest 20-25 aminokwasów, m.in. arginina, lizyna, kwas glutaminowy, proteina, kwas aspirynowy. Pyłek należy do ważnych składników pożywienia pszczół, stanowiąc źródło substancji odżywczych i mineralnych, niezbędnych pszczołom do produkcji mleczka pszczelego, będącego pokarmem dla wylegających się larw. Pszczoły zbierają z kwiatów pyłek, mieszają z odrobiną miodu, nektaru lub śliny i w postaci uformowanych kulek, obnóży przenoszą do ula w specjalnych koszyczkach znajdujących się na tylnych nogach. Pyłek w formie obnóży nazywamy pyłkiem pszczelim. Przyniesiony do ula pyłek przeznaczany jest na bieżące potrzeby pokarmowe. Pszczoły tworzą z niego także zapasy na okres jesienno-zimowy. Świeży pyłek złożony zostaje w komórkach, ubity, a następnie pokryty miodem. Podlega on fermentacji (zbliżony do fermentacji kiszonej kapusty). Tak zakonserwowany pyłek nazywamy pierzgą. Różnorodność związków aktywnie czynnych zawarta w pyłku korzystnie oddziaływuje na człowieka odżywczo i leczniczo. Działa antybakteryjnie, regeneracyjnie, uodparniająco i odtruwająco. Pomaga przy leczeniu stanów zapalnych gruczołu krokowego w uporczywych zaparciach i biegunkach. Polecany jest w leczeniu chorób wątroby, wykazuje działanie przeciwanemiczne, poprawia kondycję organizmu i wzmacnia odporność na przeziębienia, choroby przewodu pokarmowego i dróg oddechowych. Kuracja pyłkowa pobudza apetyt i normalizuje trawienie. Osoby o wrażliwym żołądku dobrze znoszą pyłek rozpuszczony w mleku.

 

Propolis jest balsamiczno-żywiczną substancją, której pszczoły używają do uszczelniania gniazda, a w mieszaninie z woskiem do polerowania komórek plastra przed zaczerwieniem. Tworzony jest w ulu z przynoszonych przez zbieraczki wydzielin pączków topoli, brzozy, wierzby, sosny, świerka, jodły, olchy, dębu, jesionu i innych drzew. Substancje te po wzbogaceniu przez pszczoły wydzieliną gruczołów gardzielowych i żuwaczkowych, a także niewielką ilością wosku i pyłku dają tzw. kit pszczeli. Jest w nim około 300 różnych składników, z których najważniejsze to: flawonoidy, kwasy aromatyczne, garbniki, w sumie 50% substancji żywicznych. Propolis działa przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybicznie, znieczulająco, regeneracyjnie, odtruwająco i przeciwzapalnie. Zaleca się go przy schorzeniach: układu krążenia, nadciśnienia, wrzodach żołądka i dwunastnicy, układu oddechowego, gardła, prostaty, hemoroidach, grzybicach i łuszczycy. Dziś propolis określa się „naturalnym antybiotykiem XXI wieku”. Przed kuracją pyłkiem i propolisem trzeba wykonać test przeciwuczuleniowy. Ukazały się dwie książki prof. Ryszarda Czarneckiego: „Pszczeli pyłek kwiatowy w Apiterapii” i „Propolis w Apiterapii”. ­Sprzedaż wysyłkową prowadzi Laboratorium Bio-Farmaceutyczne w Krakowie tel. (12) 637 97 50.

Mleczko pszczele jest to galaretowata substancja o konsystencji gęstej śmietany, barwy białej z odcieniem perłowym i o cierpkim smaku. Mleczko produkowane jest w gruczołach gardzielowych przez młode pszczoły-robotnice. Mleczko służy do karmienia larw czerwiu trutowego i robotnic przez pierwsze trzy dni ich życia; oraz do karmienia larw, z których rozwijają się matki pszczele, do piątego dnia ich życia, a następnie (po wygryzieniu się z matecznika) – przez całe życie pszczoły królowej-matki pszczelej.

Mleczko pszczele pozyskuje się w okresie od połowy maja do końca lipca. Świeże mleczko zawiera wiele cennych składników: białka (zwłaszcza globuliny i albuminy), substancje lipidowe, węglowodany, kwasy organiczne, witaminy (szczególnie z grupy B), neurohormon (acetylocholina), biopierwiastki (potas, wapń, sód, magnez, żelazo, mangan).

Mleczko pszczele ma cenne właściwości odżywcze, stymuluje odnowę biologiczną tkanek. Zestaw biologicznie czynnych substancji w nim zawartych poprawia sprawność psychiczną i fizyczną. Usprawnia pracę mózgu, pamięć i funkcje myślenia oraz zdolność koncentracji. Wykazuje pozytywne działanie przy miażdżycy naczyń krwionośnych, w stanach zapalnych żył, po zawale serca, w chorobach krwi oraz niewydolności krążenia. Opóźnia procesy starzenia, a jako naturalny afrodyzjak przeciwdziała impotencji u mężczyzn. Mleczko pszczele zwiększa nasz potencjał fizyczny i intelektualny, przywraca optymizm i chęć do życia (ułatwia pokonanie stanów depresyjnych i bezsenności).

 

Jad pszczeli to wydzielina gruczołu jadowego pszczoły robotnicy i matki pszczelej. Trutnie są jej pozbawione. Jad powstaje w gruczołach jadowych mieszczących się w tylnej części odwłoka i gromadzony jest w zbiorniku jadowym. Zbiornik ten może zawierać ok. 80 mikrogramów jadu. Pszczoła-matka produkuje jad całe życie, natomiast pszczoła-robotnica od 2 do 20 dnia życia. Jad służy do obrony. Po użądleniu człowieka bądź zwierzęcia do skóry przedostaje się ok. 0,012 mg jadu. Od jednej pszczoły można uzyskać ok. 0,085 mg. Skład i ilość produkowanego jadu pszczelego zależy od wieku pszczoły (maksymalnie w 10-15 dniu życia). Jad pszczeli zawiera także feromony alarmowe, które uwalniane w chwili żądlenia przez jedną pszczołę mobilizują inne do żądlenia.

Jad jest substancją bezbarwną, wodnistą, o silnym działaniu biotycznym. Jad pszczeli, pod względem biotycznym, to koncentrat enzymatyczno-hormonalny. Jest on odporny na niską i wysoką temperaturę. Ogrzewanie w stanie ciekłym do temp. 100°C, a także zamrażanie nie wpływa na zmianę właściwości toksycznych.

Każdy ze składników jadu pszczelego ma silne działanie farmakologiczne. Medycyna ludowa traktowała zawsze jad pszczeli jako naturalny i skuteczny środek leczniczy szczególnie w różnych postaciach reumatyzmu.

Leczenie jadem pszczelim polega na żądleniu przez pszczoły w odpowiednich cyklach, a także podawanie jadu w zastrzykach. Leczenie daje świetne wyniki szczególnie w chorobach reumatycznych, ale trzeba je prowadzić pod kontrolą lekarza. Jad pszczeli jest produktem mocno uczulającym.

 

 

Wykład i prezentacja różnych zdjęć z życia pszczół były niezwykle interesujące. A miody z pasieki Pana Piotra Gorzelańczyka , które próbowaliśmy : rzepakowy, akacjowy i wielokwiatowy wielu z nas tak zasmakowały, że zaopatrzyliśmy się w nie, licząc na ich dobroczynne działanie dla poprawy zdrowia i zapobiegania różnym dolegliwościom.

 

Sprawozdanie przygotowała Starosta Sekcji Jadwiga Gałach, przy wykorzystaniu materiałów z wykładu i portalu PZP : http://zwiazek-pszczelarski.pl/

 

 


KOMUNIKAT

SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

 

INFORMUJEMY, ŻE ROZPOCZĄŁ SIĘ SEZON   NA ZBIERANIE POKRZYW I ROBIENIE Z NICH NALEWEK, MACERATÓW I SOKU NA ZIMĘ ,

WG PRZEPISÓW MARII GÓRSKIEJ

PRZEDSTAWIONYCH NA WYKŁADZIE

W GRUDNIU 2015 R.

 Właściwości soku z pokrzywy

Właściwości soku z pokrzywy znane są od setek lat. Używać trzeba do wykonania soku należy najwyższej jakości pokrzywy z naturalnej hodowli najlepiej z własnego ogródka

pokzywa

Właściwości soku z pokrzywy znane są od setek lat. Używać trzeba   do wykonania soku należy najwyższej jakości pokrzywy z naturalnej hodowli najlepiej z  własnego ogródka.
Pokrzywa w formie wyciśniętego soku szybko pomaga zlikwidować anemię (niedokrwistość). Podnosi poziom żelaza we krwi oraz wzmacnia i uodparnia organizm.

 

„Ścinamy pokrzywy, płuczemy w wodzie i przepuszczamy przez maszynkę do mięsa ( można pokrzywy pokroić na mniejsze kawałki nożem lub nożyczkami pociąć ) Następnie wyciskamy sok( najlepiej w sokowirówce lub  przez gazę ). Sokiem napełniamy woreczki do lodu przy pomocy lejka i zamrażamy. Używamy tak uzyskany sok całą wiosnę dla wzmocnienia i   koniecznie zimą na wzmocnienie sił witalnych i odporności , rano rozpuszczając zamrożoną kostkę w szklance ciepłej wody z dodatkiem cytryny.

Przyjemnej pracy i SMACZNEGO.  

Prace zaleca Maria   wykonywać koniecznie w rękawicach dla zachowania urody naszych dłoni

 

Właściwości soku z pokrzywy:

  • Sok z pokrzywy podnosi poziom żelaza a także całą gamę innych niezbędnych pierwiastków. Nawet najgłębsze niedobory żelaza można zlikwidować w ciągu ok. 2-4 tygodni w sposób naturalny.
  • Sok z pokrzywy likwiduje anemię.
  • Sok z pokrzywy uodparnia organizm
  • Sok z pokrzywy jest bardzo wskazany dla osób mocno osłabionych (wzmacnia, dodaje werwy, „chęci do życia”)
  • Sok z pokrzywy niezbędny jest przy nowotworach, chemioterapii, kiedy poziom żelaza jest pobliżu minimum lub poniżej normy. Odpowiedni poziom tego pierwiastka znacznie wspomaga walkę z nowotworem.
  • Sok z pokrzywy pomaga oczyszczać naczynia z cholesterolu
  • Sok z pokrzywy oczyszcza krew z toksyn, wzmacnia nerki. Pokrzywa jest świetnie przyswajana przez organizm. Zawiera wiele niezbędnych pierwiastków.
  • Sok z pokrzywy poprawia pracę wątroby, śledziony, trzustki.
  • Sok z pokrzywy przywraca właściwy apetyt.

Pokrzywa jest znana od setek lat w ziołolecznictwie. Do przygotowania soku używamy tylko pokrzywy z własnej, zamkniętej plantacji,  ściśle kontrolowanej, pielęgnowanej w naturalny sposób, bez żadnej chemii. Pokrzywa dostarcza dużych ilości żelaza, krzemu, wapnia, manganu, potasu, miedzi, a także witaminy C, B, K, prowitaminę A (karoten). Zawiera także kwasy organiczne, garbniki, fitoncydy, chlorofil i białko.

 

Dawkowanie:

  • dla wzmocnienia organizmu, oczyszczenia krwi z toksyn: dla dorosłej osoby – 2 x dziennie po 20 ml (ok pół małego kieliszka od wódki). Dla dzieci w zależności od wagi odpowiednio mniej.
  • przy niedoborze żelaza lub w pobliżu minimum normy 2-3 x dziennie po 40 ml. Przed rozpoczęciem picia soku zalecamy wykonanie badania krwi na poziom żelaza. Po ok 2 tygodniach picia wykonanie ponownie badania poziomu żelaza, aby sprawdzić jak szybko przyswaja się żelazo. Z uwagi na to że u różnych osób tempo przyswajania żelaza jest różne, dlatego trzeba wykonywać badania i dostosowywać ilości pitego soku do uzyskanych wyników. Organizm właściwie pracuje jeżeli poziom żelaza oscyluje wokół 2/3 max. normy.

Sok wykonany ze świeżej pokrzywy należy przechowywać w lodówce przez kilka dni. Można go wlać do woreczków na lód i zabezpieczyć  zapasy   świeżej pokrzywy na zimę.  

 

Przeciwwskazania:

Jeżeli poziom żelaza jest w pobliżu max. normy lub powyżej.

Sok z pokrzywy zmieszany   z miodem jest niewskazany dla cukrzyków ze względu na zawartość miodu

 

STAROSTA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

JADWIGA GAŁACH


 INFORMACJA   SEKCJI  BIORÓŻNORODNOŚCI

 Z  OGŁOSZENIA  W  DNIU  11 KWIETNIA 2016 R.   WYNIKÓW KONKURSU  WIEDZY O BIORÓŻNORODNOŚCI  KTÓRY  SIĘ  ODBYŁ W DNIU 04  KWIETNIA 2016 R. 

Dnia 4 kwietnia 2016 r. w  Szkole  Podstawowej nr 14 w Kaliszu  przy  ulicy  Mickiewicza 11,  odbył się ogłoszony  23 lutego 2016 r.  wśród   3  klas piątych  tej  szkoły  oraz  wśród  uczniów Koła Ekologicznego   Konkurs  z  wiedzy  o  bioróżnorodności.

Wszystkim uczniom  o  tej  samej  godzinie ,  przedstawicielki  Sekcji  Bioróżnorodności  UTW  „Calisia” w Kaliszu   rozdały   testy   z  30  pytaniami  przygotowanymi  przez  członkinię  Sekcji , kol.  Halinę  Jaworską  na  podstawie  książki wydawnictwa „Zielona wiedza dla Uniwersytetów Trzeciego Wieku” pt. „BIORÓŻNORODNOŚĆ TO TAKŻE MY”.

sprawozadanie

Zbieranie rozwiązanych testów

Kol. Halina Jaworska omawia z uczniami pytania z testu

Kol. Halina Jaworska omawia z uczniami pytania z testu

 

Klasa Va szczęśliwa po rozwiązaniu testu i otrzymaniu zakładek „Czy wyobrażasz sobie świat bez wróbli” ? i zakładek „Czy wyobrażasz sobie świat bez pszczół” ?

Klasa Va szczęśliwa po rozwiązaniu testu i otrzymaniu zakładek „Czy wyobrażasz sobie świat bez wróbli” ? i zakładek „Czy wyobrażasz sobie świat bez pszczół” ?

Koleżanki z Sekcji Bioróżnorodności tuż po zakończeniu rozwiązywania testu z uczniami przy planszach z wynikami

Koleżanki z Sekcji Bioróżnorodności tuż po zakończeniu rozwiązywania testu z uczniami przy planszach z wynikami

 

Tydzień  po  napisaniu  testu  nastąpiło  ogłoszenie  jego  wyników .  Wszyscy  uczniowie  z  klas  V  i  z  Koła  Ekologicznego  zebrali  się  na  korytarzu  gdzie  uroczyście  odczytano  wyniki  Konkursu  i  wręczono  tym  którzy  uzyskali  najlepsze  wyniki  nagrody  rzeczowe  ufundowane  przez  członków  Sekcji  Bioróżnorodności.

Udział  w  Konkursie  wzięło   77  uczniów

  • Klasa Va  –  25  uczniów
  • Klasa Vb  – 17 uczniów
  • Klasa Vc  – 23 uczniów
  • Koło Ekologiczne   – 12 uczniów
Uczniowie oczekujący na ogłoszenie wyników Konkursu

Uczniowie oczekujący na ogłoszenie wyników Konkursu

 

 

Przedstawicielki UTW „Calisia” Jadwiga Gałach, Grażyna Mazurek i Zofia Batarowska oraz Pani Dagmara Zimoch - Dyrektor SP nr 14 i Pani Halina Gwiaździńska nauczycielka przyrody przed rozpoczęciem uroczystości ogłoszenia wyników Konkur

Przedstawicielki UTW „Calisia” Jadwiga Gałach, Grażyna Mazurek i Zofia Batarowska oraz Pani Dagmara Zimoch – Dyrektor SP nr 14 i Pani Halina Gwiaździńska nauczycielka przyrody przed rozpoczęciem uroczystości ogłoszenia wyników Konkursu

 

Przyznano  nagrody  rzeczowe  ufundowane  przez  członków  Sekcji  Bioróżnorodności :

Za  zdobycie I  miejsc  :  5 nagród   w postaci  lornetek  –  za  zdobycie  27- 29/30 punktów

I  miejsca  zdobyli :

  1. Kasper Wroczyński z Koła ekologicznego – 29/30 punktów
  2. Jakub Kurek z klasy Vc – 28/30 punktów
  3. Aleksandra Bałwas z klasy Vc – 28/30 punktów
  4. Katarzyna Fiszbach z klasy Va – 27/30 punktów
  5. Marysia Wróblewska z Koła Ekologicznego – 27/30 punktów
Szczęśliwi zdobywcy I miejsc z Dyplomami i nagrodami

Szczęśliwi zdobywcy I miejsc z Dyplomami i nagrodami

Za  zdobycie II  miejsc  –   5 nagród    w postaci  lup   za  zdobycie   26/30 punktów

  1. Zosia Lisiecka  z klasy Vc
  2. Iwo Ciciorra z klasy Vc
  3. Oskar Różański z klasy Vb
  4. Wiktor Józefiak z Koła Ekologicznego
  5. Miłosz Wiśniewski z Koła Ekologicznego
Zdobywcy II miejsc z Dyplomami i nagrodami

Zdobywcy II miejsc z Dyplomami i nagrodami

Za  zdobycie III  miejsc  –  4 nagrody  w postaci  kompasów  za  zdobycie 25/30 punktów

  1. Konstancja Marcińczak z klasy Vc
  2. Zofia Galibarczyk z klasy Vc
  3. Damian Kaźmierczak z klasy Vb
  4. Kevin Celer z klasy Vb
Zdobywcy III miejsc.

Zdobywcy III miejsc.

Wszyscy  biorący  udział  w  Konkursie  otrzymali  Dyplomy  i  drobne  nagrody  w  postaci  ekologicznych  bierek  i  długopisów   ufundowanych  przez  Fundację  Ziemia i Ludzie  w  ramach  prowadzonej  przez  nią  akcji  Zielona Wiedza dla  Uniwersytetów Trzeciego Wieku  pod  hasłem Bioróżnorodność to także My.

Za  zdobycie   miejsc  od  IV – X   –   uczniowie  otrzymali  bierki

Za  zdobycie  miejsc  od  XI  –  VII –  uczniowie otrzymali długopisy .

Wszyscy uczniowie uhonorowani zostali dyplomami i drobnymi upominkami.

Wszyscy uczniowie uhonorowani zostali dyplomami i drobnymi upominkami.

Z uwagi na  fakt , że  w  konkursie  rywalizacja  odbywała  się  pomiędzy  V  klasami  ,  pomimo  że  najlepszy średni  wynik  uzyskało Koło  Ekologiczne :  22,75 /30 punktów , na   wycieczkę do Gołuchowa  do  Muzeum Leśnictwa pojedzie   Klasa V b ,  która  uzyskała  wynik  21,29/30 punktów.  Pozostałe  klasy  uzyskały  wyniki :  klasa  V c   –  21,13 / 30   , a klasa Va –   19,24/30 punktów.

Do Gołuchowa   pojadą  również   laureaci  I – III  miejsc z  pozostałych  klas   a  i  c   oraz    laureaci  z  Koła  Ekologicznego.

Wszystkim  uczniom  pogratulowano  i  podziękowano  za  wzięcie  udziału w Konkursie,  zachęcając  jednocześnie  do  przeprowadzenia  przez  nich   takiego  konkursu  wśród  swoich   Rodziców ,  Babć  i   Dziadków .

Na  ręce  Pani Dyrektor  mgr Dagmary Zimoch  wręczono  Dyplom   dla  Szkoły  Podstawowej nr  14 .  Dyplomami  uhonorowane  zostały  również  Panie  uczące   przyrody w tej  szkole,  które  włączyły  się  w  organizację konkursu, Pani  mgr inż. Halina  Gwiaździńska  i Pani  mgr  Alicja Olek.

To była bardzo udana współpraca Uniwersytetu Trzeciego Wieku „Calisia” w Kaliszu ze Szkołą Podstawową nr 14 w Kaliszu.

To była bardzo udana współpraca Uniwersytetu Trzeciego Wieku „Calisia” w Kaliszu ze Szkołą Podstawową nr 14 w Kaliszu.

Sprawozdanie  przygotowała : Jadwiga  Gałach

Zdjęcia:  Halina Jaworska,  Jadwiga Gałach


INFORMACJA SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI Z OGŁOSZENIA

KONKURSU WIEDZY O BIORÓŻNORODNOŚCI

BIORÓŻNORODNOŚĆ TO TAKŻE MY

Dnia 24 lutego 2016 r. w Szkole Podstawowej nr 14 w Kaliszu przy ulicy Mickiewicza odbyło się spotkanie uczniów 3 klas piątych tej szkoły oraz uczniów Koła Ekologicznego z przedstawicielkami Uniwersytetu Trzeciego Wieku ”Calisia” w Kaliszu. Kol. Grażyną Mazurek, wiceprezes zarządu oraz kol. Jadwigą Gałach, Starostą Sekcji Bioróżnorodności.

Ze strony Szkoły Inicjatorką spotkania jest opiekunka Koła Ekologicznego Pani Halina Gwiaździńska – nauczycielka biologii.

Uczniowie wysłuchali krótkiej informacji o działalności Uniwersytetu Trzeciego Wieku „Calisia” w Kaliszu , którą przekazała kol. Grażyna Mazurek oraz krótkiego referatu kol. Jadwigi Gałach o tym co to jest bioróżnorodność. Każdy uczeń otrzymał książkę wydawnictwa „Zielona wiedza dla Uniwersytetów Trzeciego Wieku” pt. „BIORÓŻNORODNOŚĆ TO TAKŻE MY”. Publikacja ta składa się z dwóch części: I część – „Dla słusznego wieku w młodości ducha”, II część ”Do poczytania wspólnie z wnukami i dla ich przyszłości”.

FOT. 1 Rozpakowywanie paczek z książkami

FOT.2 Kol. Grażyna Mazurek przekazuje dzieciom informację o Uniwersytecie Trzeciego Wieku „Calisia”

FOT.3 Kol. Grażyna Mazurek przekazuje dzieciom informację o Uniwersytecie Trzeciego Wieku „Calisia”

Fot. 4 Dzieci słuchają wykładu Jadwigi Gałach nt. „Co to jest bioróżnorodność”

FOT. 5 Ogłoszenie „Konkursu wiedzy o bioróżnorodności”

Starościna Sekcji Bioróżnorodności ogłosiła dla uczniów „Konkurs wiedzy o bioróżnorodności”, który odbędzie się 4 kwietnia 2016 r.

Aby wziąć udział w tym konkursie, uczniowie muszą przeczytać książkę którą otrzymali i odpowiedzieć w dniu 04 kwietnia 2016 r. na 30 pytań testowych , które Sekcja Bioróżnorodności ułoży na podstawie materiałów w niej zawartych Laureatom trzech pierwszych miejsc z każdej klasy wręczymy ciekawe nagrody rzeczowe związane z podpatrywaniem przyrody , w ramach akcji „Społeczny obserwator przyrody”, a najlepsza klasa pojedzie na wycieczkę do Muzeum Leśnictwa w Gołuchowie.

Wszystkim uczestnikom Konkursu życzyłyśmy miłej lektury i powodzenia w konkursie .

Sprawozdanie przygotowała : Jadwiga Gałach

Zdjęcia: Grażyna Mazurek, Jadwiga Gałach


SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA

SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

Spotkanie odbyło się 10 marca 2016 r.

w Zespole Szkół Zawodowych im. Zesłańców Sybiru przy ulicy Wąskiej 13

Na 2 tygodnie przed świętami Wielkanocnymi odbyło się spotkanie członków Sekcji Bioróżnorodności na którym poza wymianą przepisami na wielkanocne przysmaki były warsztaty dla członków sekcji sprawdzające również zdobytą wiedzę o bioróżnorodności, którą czerpaliśmy na wykładach i wyjazdach szkoleniowych ( do Arboretum w Stradomii Dolnej, do Muzeum Leśnictwa w Gołuchowie i na Targi „Gardenia” w Poznaniu, a przede wszystkim z publikacji Fundacji Ziemia i Ludzie „Bioróżnorodność to także MY”.

Warsztaty poświęcone one były „Różnorodności biologicznej w naszym życiu”. Zadaniem każdej z 5-cio osobowych grup było przedstawienie w formie graficznej 1 bioróżnorodności .

Powstały świetne prace o bioróżnorodności w mieście, na wsi, na talerzu oraz dla zdrowia i urody , które prezentujemy poniżej.

 

Zabawa była znakomita, a zaangażowanie wszystkich ogromne.

 

Omówienie i prezentacja prac

Bioróżnorodność na talerzu.

Bioróżnorodność na talerzu.

Bioróżnorodność w mieście

Bioróżnorodność w mieście

Bioróżnorodność na wsi.

Bioróżnorodność na wsi.

Bioróżnorodność dla zdrowia i urody.

Spotkanie, przy herbacie , kawie i zdrowych przysmakach minął pracowicie , a więc bardzo szybko.

Wykonane prace wykorzystane zostaną w trakcie organizowanego przez Sekcję Bioróżnorodności w Szkole Podstawowej nr 14 w Kaliszu , Konkursu z wiedzy o bioróżnorodności dla klas V, który przeprowadzony zostanie w dniu 04 kwietnia 2016 r.

W trakcie rozmów o dalszym działaniu Sekcji ustalono, że kolejne spotkania odbędzie się 13 kwietnia 2016 r. a jego tematem przewodnim będzie wykład Pana Andrzeja Całki – Licencjonowanego Doradcy Probiotechnologii – na temat stosowania mikroorganizmów do uprawy i ochrony roślin.

Sprawozdanie przygotowała: Jadwiga Gałach

Zdjęcia wykonała: Jadwiga Gałach


SPRAWOZDANIE Z WYCIECZKI

DO POZNANIA NA TARGI „GARDENIA”

Wycieczka odbyła się 26.02.2016 r.

Targi Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu GARDENIA odbyły się w Poznaniu

po raz X. Organizowane są one dla właścicieli i pracowników hurtowni oraz sklepów ogrodniczych, osób odpowiadających za zieleń miejską i osiedlową, dla ogrodników, ale także dla zwykłych miłośników ogrodów.

Wystawców na tych targach było wg organizatorów około 550, a odwiedziło je około 25 tysięcy osób. My , członkowie Sekcji Bioróżnorodności UTW CALISIA w Kaliszu, jako miłośnicy ogrodów zwiedzaliśmy targi po raz pierwszy w grupie 38 osób.

Zapoznaliśmy się na nich z osiągnięciami polskich ogrodników, szkółkarzy i architektów krajobrazu . Interesowały nas przede wszystkim rozwiązania dotyczące przydomowych ogródków, a także możliwości realizowania swoich pasji ogrodniczych w warunkach miejskich na tarasach i balkonach.

Szczególnie też interesowała nas tematyka stosowania ekologicznych nawozów oraz ekologicznej ochrony roślin.

Zwróciły więc naszą uwagę takie firmy jak firma MIKROLIFE Spółka z o.o. z Poznania , jako producent innowacyjnych produktów BIOPULS , które są naturalnymi biostymulantami dla roślin , stanowiących unikalne szczepy drożdży Yarrowia lipolytica jako bogactwo naturalnych aminokwasów, witamin, enzymów i makroelementów .

Stanowią one Innowacyjny mikrobioasystant dla hobbystów w domu, na balkonie i w ogrodzie – organiczny, biodegradowalny, wszechstronny preparat, który zapewnia roślinom witalność i wzrost… jak na drożdzach. Tak zapewnia firma w swoich reklamach, z przepiękną oprawą graficzną.

1

Sądzę , że skorzystamy z bogatej oferty produktów tej firmy, bo przecież każdy chce aby jego ogród był najpiękniejszy i aby plony były bezpieczne dla naszego zdrowia.

Zainteresowanie nasze wzbudził również ekologiczny polepszacz gleby HUMUS ACTIVE , którego 5 litrów jak reklamuje firma GARDEN FLORA zastępuje 2,5 tony obornika, a zawiera miliardy pozytywnych mikroorganizmów , poprawiających strukturę gleby, oraz nawozy ekologiczne z GUANO PERUWIAŃSKIM dla gospodarstw ekologicznych, szkółkarzy , na plantacje i dla działkowców działające 90 dni , a które importuje z dalekiego PERU firma EKONAW.

 

Przepiękne kompozycje florystów zachwyciły wszystkich.

Przerwy na posiłki i oglądanie dzieł sztuki użytkowej.

Sadzonki kwiatów do ogrodów , krzewy i drzewa a także egzotyczne storczyki ….

Każdy znalazł coś dla siebie, trawy, ręcznie robione serwety czy też polskie wino …….

Narzędzia ogrodnicze też były. Zainteresowanie nasze wzbudziła oczywiście kosiarka marki HONDA – która sama kosi …. – zdobywca Złotego Medalu Targów.

Z torbami pełnymi udanych zakupów różnych cebulek, sadzonek krzewów owocowych i ozdobnych , wieczorem, pełni wrażeń , wróciliśmy szczęśliwie do Kalisza.

Na pewno pojedziemy na GARDENIĘ w przyszłym roku.

Sprawozdanie przygotowała : Jadwiga Gałach

Zdjęcia : Jadwiga Gałach, Zofia Karpińska


SPRAWOZDANIE Z WYCIECZKI

DO OŚRODKA KULTURY LEŚNEJ W GOŁUCHOWIE

Wycieczka odbyła się 10.02.2016 r.

                                     

 1

2

Tym razem zainteresowani byliśmy wystawami w Muzeum Leśnictwa które obejmuje obiekty: Powozowni, Owczarni. Oficyny i Dybula.

3

4

W kompleksie „Powozownia” i „Owczarnia” obejrzeliśmy z Panią Przewodnik wystawy ukazujące przyrodniczy i gospodarczy aspekt polskiego leśnictwa. Podziwialiśmy rośliny i zwierzęta leśne ukazane „ jak żywe” m.in. w ich podziemnych domach i odsłuchaliśmy głosy ptaków obserwowanych na wystawie. Obejrzeliśmy narzędzia i urządzenia wykorzystywane dawniej w pracy leśników.

W prawie wiosennej pogodzie , spacerkiem przez park udaliśmy się następnie do budynku nazywanym „Dybul”. „Dybul” to nazwa miejsca w parku, które w XVII wieku zamieszkiwał młynarz Dybuł. Nazwa stosowana przez mieszkańców przez lata przełożyła się także na stojące tam budynki. W jednym z nich, który w przeszłości pełnił funkcję stajni i obory, mieści się również Muzeum Leśnictwa. W budynku tym obejrzeliśmy prezentowaną tam wystawę o tytule „Ochrona lasu”.

 5

6

Następnie przez park ze wspaniałymi okazami różnych gatunków drzew ( ponad 80 tysięcy drzew ) , w tym z okazałym Dębem „JAN” ( przy którym ustanowiono przeszliśmy na krótki odpoczynek do budynku „Oficyny”, w którym obejrzeliśmy stałe ekspozycje zatytułowane „Kulturotwórcza rola lasu” i „Dzieje leśnictwa w Polsce”. Obejrzeliśmy tutaj liczne przykłady dzieł sztuki, których przewodnim tematem jest las. W odrestaurowanych, pięknie zdobionych pomieszczeniach podziwialiśmy malarstwo XIX i XX w. (m.in. obrazy Michała Wywiórskiego i Juliana Fałata), grafikę i rzemiosło artystyczne, a także prace rzeźbiarskie artystów profesjonalnych i amatorów. Bardzo ciekawe są rzeźby w hubach, misterna płaskorzeźba w porożu oraz intarsjowane obrazy. W „Oficynie” poznaliśmy dzieje polskiego leśnictwa i sposoby wykorzystania darów lasu w codziennym życiu minionych pokoleń. Zobaczyliśmy też bartnika wykonującego swoją pracę na wysokiej sośnie, makiety dawnego przemysłu drzewnego, dowiedzieliśmy się od profesjonalnego przewodnika m.in. czym są dziegieć i potaż.

Na teren Parku – Arboretum Leśnego w Gołuchowie który swoim obszarem obejmuje 58 hektarów powrócimy wiosną lub latem aby zapoznać się bliżej ze wspaniałymi okazami i różnorodnością roślin na jego terenie.

Relaks w kojącym otoczeniu przyrody połączyliśmy z solidną dawką wiedzy na temat jej ochrony, a odkrywanie tajemnic lasu i jego historii na wystawach w obiektach dawnej rezydencji rodziny Czartoryskich okazało się dla uczestników wycieczki niezapomnianym przeżyciem.

Sprawozdanie przygotowała : Jadwiga Gałach

Zdjęcia : Jadwiga Gałach, Zofia Karpińska


SPRAWOZDANIE ZE SPOTKANIA

SEKCJI BIORÓŻNORODNOŚCI

Spotkanie odbyło się 09 grudnia 2015 r.

w  Zespole  Szkół Zawodowych  im. Zesłańców Sybiru  przy ulicy Wąskiej 13

Na 2 tygodnie przed świętami Bożego Narodzenia odbyło się spotkanie członków Sekcji Bioróżnorodności, którego podstawowym tematami było podzielenie się doświadczeniem na temat przygotowywania i zażywania domowych nalewek, naparów i innych ingrediencji….

Członkinie Sekcji Bioróżnorodności przygotowały wykłady:

  1. Szerzenie  wiedzy na temat ochrony zdrowia  metodami naturalnymi  .  Żywimy  się  słońcem . Przepisy  na  wykorzystywanie  dla  ochrony  zdrowia   pokrzyw  i  jeżówki  purpurowej  –  Wykład kol. Marii  Górskiej .

  2. Najlepsze  nalewki  kol.  Magdaleny  Krytkowskiej  –  jak  zrobić  i  jak  je stosować  dla  ochrony  zdrowia  . 

W nastrojowej , świątecznej atmosferze przy dźwięku kolęd próbowaliśmy przyniesione przez koleżankę Marię Górską krople z jeżówki , które są dobre na wiele dolegliwości ( opis przepisu i działania w załączniku nr 1) , a delektowaliśmy się nalewkami przekazanymi nam do posmakowania przez kol. Magdalenę Krytkowską ( m.in. Tutti Frutti – z opisem w załączniku nr 2 ), która dodatkowo obdarowała nas swoimi fraszkami dołączonymi do przepisu .

Wykład prowadzi Kol. Maria Górska

Zasłuchani w wykład Kol. Marii Górskiej

Zasłuchani w wykład Kol. Marii Górskiej

W trakcie spotkania wymieniliśmy się przepisami na przygotowanie maceratów, nalewek  i maści  z  ziół  i  owoców  , i sposobami ich stosowania   na  różne  dolegliwości .  A z  uwagi  na  zbliżające  się  Święta   Bożego Narodzenia wymieniliśmy się też przepisami na domowe potrawy wigilijne i świąteczne wypieki.

Pod koniec spotkania starościna Sekcji kol. Jadwiga Gałach przy pomocy kol. Zosi Karpińskiej rozdała w imieniu św. Mikołaja drobne upominki w postaci : kalendarzy i przewodnika po świecie naturalnych produktów ziołowych firmy Kawon ( Zakład Zielarski „Kawon-Hurt” Nowak Sp.J. Gostyń ), która na nasze spotkanie podarowała nam również swoje znakomite herbatki ziołowe, oraz przepyszne jabłka suszone CRISPY Natural , przekazane nam przez firmę PAULA ( FPH PAULA Sp. z o.o. Sp.k. z Kalisza ) wraz z materiałami reklamowymi tej firmy.

Przedstawicielka Św. Mikołaja rozdaje prezenty ￿